Vanuit een persoonlijke ervaring is Silke anders naar haar omgeving gaan kijken. Ze begon zich af te vragen wat in het dagelijks leven een bijrol speelt. We bewegen ons langs talloze objecten zonder ze werkelijk waar te nemen. Prullenbakken, paaltjes, lantaarnpalen en ander straatmeubilair zijn altijd aanwezig, maar blijven meestal onopgemerkt.

Met Ongezien onderzoekt ze hoe empathie kan ontstaan voor deze alledaagse objecten. Door hun vorm te veranderen en ze een menselijke houding te geven, haalt ze ze uit hun onzichtbare rol. Hun lichaamstaal roept kwetsbaarheid op, waardoor hun betekenis verschuift van puur functioneel naar relationeel en emotioneel.

De installatie nodigt de kijker uit om langzamer te kijken en stil te staan bij wat normaal gedachteloos wordt gepasseerd. Zo ontstaat ruimte om aandacht te geven aan de stille bijrollen in onze omgeving, en misschien ook aan de bijrollen die we zelf soms ervaren.