Al zo lang ik me kan herinneren stel ik mezelf de vraag: wat is schoonheid eigenlijk? Wie bepaalt wat mooi is, en waarom verandert dat ideaal steeds? In een tijd waarin sociale media en plastische chirurgie alledaags zijn geworden, lijken onze lichamen steeds vaker vergeleken, gecorrigeerd en aangepast. Ook ik ontwikkelde onzekerheden, vooral over mijn neus. Niet omdat ik hem zelf ooit lelijk vond, maar omdat ik online steeds vaker zag dat een neus zoals de mijne ‘niet hoort’. Terwijl die neus juist iets was dat mij met mijn familie verbindt.

Dit project vertrekt vanuit dat besef: onzekerheid ontstaat vaak niet van binnen, maar wordt aangeleerd. In plaats van mijn neus te verkleinen, te verbergen of te corrigeren, doe ik het tegenovergestelde. Ik vergroot haar uit. Door mijn neus te vertalen naar designobjecten, meubels en beelden verander ik haar van een zogenaamd probleem in een vorm die ruimte inneemt. Iets om op te zitten, langs te lopen, mee te leven.

De objecten die je hier ziet zijn geen oplossingen, maar uitnodigingen. Ze bevragen schoonheidsnormen, maakbaarheid en zelfbeeld, en onderzoeken hoe design kan bijdragen aan zelfacceptatie in plaats van aanpassing. Dit werk is persoonlijk, maar niet alleen van mij. Mijn neus staat symbool voor ieder lichaam dat ooit het gevoel had te veel, te anders of niet goed genoeg te zijn. Misschien is schoonheid niet iets wat we moeten verbeteren, maar iets wat we opnieuw moeten leren zien.