Elke vrouw kent de route die ze liever vermijdt. De omweg omdat een straat's avonds onveilig voelt. De sleutels stevig in le hand geklemd. Het extra opleften al er iemand achter haar loopt. Het is eer ervaring die zo alledaags is geworden, dat we er nauwelijks meer bij stilstaan.

"Dit is mijn route" onderzoekt hoe typografie in de publieke ruimte kan worden ingezet om de straat terug te claimen. Want waarom is het zo genormaliseerd dat vrouwen hun route bepalen op basis van veiligheid in plaats van voorkeur? Geinspireerd door protesten waarin mensen via handgemaakte etters hun emoties en ongehoorde stemmen fysiek vormgeven, zocht Hannah het antwoord in typografie.

Ze creëerde een eigen lettertype met verf onder haar schoenen. Elke letter is een voetstap, en elke voetstap is een claim. Het zegt: ik was hier.

Vanuit dat lettertype zijn de mogelijkheden eindeloos. Een projectie op een muur, een afdruk op het astalt, een poster op een plek die je normaal gesproken vermijat. Klein ol groot, alleen of samen. De claim hoett niel spectaculair te zijn om betekenis te hebben.

Het werk dat je hier ziet bestaat uit drie elementen: het lettertype dat voor iedereen vrij beschikbaar is, een projectie die de claim tastbaar maakt in de ruimte, en een fysieke interventie die Hannah samen met andere vrouwen vitvoerde. Geen symbool, maar een daad.

Dit is mijn route. Wat is jouw route?