De schoonheid van verlangens is, naar mijn mening, hun relativiteit. Omgevingen, personen en opinies veranderen waardoor bepaalde verlangens irrelevant raken, en hierdoor niet meer vervuld worden. Kun je deze onvervulde verlangens van vroeger alsnog een relevantie geven voor het nu? In Moyra's project 'De Winkel' ben ik hiernaar op zoek gegaan. Als klein meisje had ik thuis graag een gestructureerd huishouden gehad. De structuren van mijn ouders botste echter vrij vaak en als kind ervaar je dit dan als grote conflicten. Zo kwam mijn moeder vaak eerder thuis van het boodschappen doen dan mijn vader. Ze hadden dan ruzie gekregen in de winkel. Dit probleem probeer ik in mijn ontwerp alsnog op te lossen. In de supermarkt die ik speciaal voor mijn ouders heb gemaakt zijn in principe geen conflicten meer mogelijk. Voornamelijk doordat ik ze niet meer samen, maar in het verlengde van elkaar boodschappen laat doen. Mijn vader koopt 's ochtends in een daadwerkelijke supermarkt producten die hij daarna in zijn eigen winkel plaatst. Hij is de eigenaar en de inkoper. Mijn moeder beslist wat er uiteindelijk echt in huis komt, omdat zij de boodschappen in de winkel doet. Op die manier heb ik hun keuzemomenten in elkaars verlengde gelegd.

Deze oplossing vindt plaats in een hyperrealiteit die ik heb gecreëerd. Alles in de winkel heb ik zelf ontworpen en gemaakt. Als ondersteuning en introductie van het concept heb ik het korte videoportret van mijn ouders gemaakt.